Yπάρχουν νύχτες
που οι λύκοι είναι σιωπηλοί
και μόνο το φεγγάρι
ουρλιάζει.
So it goes...

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

B.D. Foxmoor κ Prohja - Στα μεγάλα σκοτάδια



Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι
απ του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη
κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου
στο βορά και στο νότο θα μαι πάντα κοντά σου.
Βαριά η ανάσα μου το βήμα μου δεν κόβω
στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο
σαν χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα
μη μου αλλάξει πορεία πριν να πατήσω σανίδα.
Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί
μπορεί της τύχης μου να ναι το πιο μεγάλο σκαρί
που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη
κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιος ξέρει.
Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα
και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα
γι αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι
το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.
Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια
χωράει ο ωκεανός στα δυο μου τα χέρια
αλήθεια λέω με είχα δει στο όνειρό μου ένα βράδυ
με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.

Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ είδα
ξύπνησα γέρος σε καινούρια πατρίδα
ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ άστρα σημάδια
μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.

Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά
εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά
με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό
παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.
Βρεμένα κι ανοιχτά έχω απ το φόβο τα μάτια
φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια
μα δε μιλάω σε κανέναν μόνος μου πρέπει ν αντέξω
μακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.
Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει
και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει
τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι
το κύμα μ΄αφήνει και ύστερα με σηκώνει.
Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω
δε μακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω
είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες
και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.
Και μαυρίζουν όλα απ τη ζερβή μου μεριά
με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά
και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι
με σπρώχνει να βγω στο μεγάλο σκοτάδι.



= απλά υ π έ ρ ο χ ο . . . . . . . . (.) =

1 σχόλιο:

  1. ναι υπεροχο...
    και συγκλονιστικο...

    γιατι στο καραβι της ζωης συνταξιδιωτες...και συνοδοιπορους...εχουμε...

    αλλα τις φουρτουνες... τις περναμε μονοι μας..

    υπεροχο...τοσο...που ακομα και η θαλασσα... σπαει τη σιωπη της..
    καλη σου νυχτα λυκε.......
    sea

    ΑπάντησηΔιαγραφή