Είδα στο ξέφωτο έναν Λύκο

"Ω,για ένα λεπτό", είπε κοιτάζοντας τους λεκέδες στον τοίχο,"Όχι αυτά εδώ;"
Η Νόρμα την κοίταξε απλώς, υψώνοντας ένα τέλεια βγαλμένο φρύδι.
"Αυτά?" είπε η Κάντι
"Όσα χέρια μπογιά κι αν πέρασαν οι μπογιατζήδες αυτόν τον τοίχο, οι λεκέδες εξακολουθούν να ξερνάνε και να φαίνονται μέσα από την μπογιά."
[...]
"Τρομερό" , είπε.
"Αυτό συμβαίνει όταν οι ανθρωποι συνειδητοποιούν πως η ζωή τους δεν είναι αυτή που ονειρεύονταν ότι θα είναι ", είπε η Νόρμα..[..]
"Τί αξιοθρήνητος άνθρωπος" είπε η Κάντι.
"Τι τα θες, υποθέτω πως όλοι μας περιμένουμε κάποια στιγμή να φτασουν και τα δικά μας πλία στο σίγουρο λιμάνι του , με τον ένα ή τον αλλο τρόπο", είπε η Νορμα, πηγαίνοντας στην πόρτα και αφήνοντας την Κάντι να βγει στο μισοσκότεινο πλατύσκαλο."Κάποιοι από μας συνεχίζουν να ζουν μ'αυτή την ελπιδαα", είπε μ' ένα άκεφο χαμόγελο."Όμως είσαι αναγκασμένος να το κάνεις , σωστά;"
Και με τα λόγια αυτά έκλεισε την πόρτα του δωματίου όπου ο Χένρι Μέρκιτ είχε αδφήσει την τελευταία του πνοή.




-Clive Barker,απόσπασμα από το Abarat