Voici mon secret. Il est très simple:

{J'aurais dû ne pas l'écouter, me confia-t-il un jour, il ne faut jamais écouter les fleurs. Il faut les regarder et les respirer.}

Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ - Ο μικρός πρίγκηπας (αποσπάσματα) #2

Ο μικρός πρίγκιπας είχε τώρα χλωμιάσει από το κακό του
-Εκατομμύρια χρόνια τώρα τα λουλούδια φτιάχνουν αγκάθια .
Κι όμως τα αρνιά , εκατομμύρια χρόνια τώρα τρώνε τα λουλούδια. Και δεν είναι σοβαρό πράγμα να ψάξεις να καταλάβεις γιατί κουράζονται να φτιάχνουν αγκάθια που ποτέ δεν χρησιμεύουν σε τίποτα ;

Δεν έχει δηλαδή, σημασία ο πόλεμος των αρνιών με τα λουλούδια ;
Δεν είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό και σημαντικό από τις προσθέσεις ενός χοντρού κοκκινομούρη κυρίου ; κι αν ξέρω , εγώ, ένα λουλούδι μοναδικό στο κόσμο, που δεν βρίσκεται αλλού πουθενά παρά μόνο στον πλανήτη μου, και που μπορεί ένα αρνάκι να το εξοντώσει με μια δαγκωματιά, έτσι δα , ένα πρωί, χωρίς να καταλαβαίνει τι κάνει, αυτό δεν είναι σπουδαίο, δηλαδή ;

Κοκκίνισε κι ύστερα ξανάπιασε :
-Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει ταίρι του στα εκατομμύρια των άστρων , αυτό φτάνει για να τον κάνει ευτυχισμένο σαν τα κοιτάζει .
Λέει μέσα του : « Εκεί κάπου βρίσκεται το λουλούδι μου…» Αν όμως τ’ αρνί φάει το λουλούδι , θα σου φανεί σαν ξαφνικά να σβήσανε όλα τα αστέρια ! και δεν είναι σπουδαίο αυτό;

Δεν μπόρεσε να πει περισσότερα. Ξαφνικά τον πνίξαν τα αναφιλητά . Η νύχτα είχε κατέβει .
Εγώ είχα παρατήσει τα εργαλεία μου. Πολύ που σκοτιζόμουν τώρα για το σφυρί μου, για το μπουλόνι μου, για τη δίψα και για το θάνατο.
Πάνω σ’ ένα αστέρι σ’ ένα πλανήτη , το δικό μου τη Γη , ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που χρειαζόταν παρηγοριά !

Τον πήρα στην αγκαλιά μου . Τον νανούρισα . Του έλεγα : « Το λουλούδι που αγαπάς δεν κινδυνεύει…
Θα του ζωγραφίσω ένα φίμωτρο του αρνιού σου. Θα σου ζωγραφίσω μια πανοπλία για το λουλούδι σου … θα ..» Δεν ήξερα πια τι να πω . Αισθανόμουν πολύ αδέξιος. Δεν ήξερα πώς να τον βρώ, που να τον προφτάσω…


Είναι τόσο μυστήριος τόπος, η χώρα των δακρύων.

Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ - Ο μικρός πρίγκηπας (αποσπάσματα)

- Καλημέρα, είπε.

Ήταν ένας κήπος γεμάτος ανθισμένα τριαντάφυλλα.

- Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα.

Ο μικρός πρίγκιπας τα κοίταξε. Όλα έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι.

- Τι είσαστε εσείς ; τα ρώτησε κατάπληκτος.

- Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν.

- Α! έκανε ο μικρός πρίγκιπας.

Κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του είχε πει ότι ήταν το μοναδικό σ' όλον τον κόσμο από το είδος του. Και να τώρα που βρίσκονταν μπροστά του πέντε χιλιάδες, όλα τα ίδια, μέσα σ' ένα μόνο κήπο!

«Πολύ θα στενοχωρηθεί, σκέφτηκε, αν τα έβλεπε όλ' αυτά... θα το 'πιανε φοβερός βήχας και θα 'κανε σαν να 'ταν να πεθάνει για να γλιτώσει από τη γελοιοποίηση. Κι εγώ ια 'μαι αναγκασμένος να κάνω πως τάχα το περιποιούμαι γιατί, αν δεν το κάνω, για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνε τον εαυτό της να πεθάνει στ' αλήθεια...»

Ύστερα, σκέφτηκε πάλι: «Πίστευα πως ήμουν πλούσιος επειδή είχα ένα μοναδικό σ' όλο τον κόσμο λουλούδι, ενώ δεν είχα παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Αυτό και τα τρία μου ηφαίστεια που μου φτάνουν μέχρι τα γόνατα και που από αυτά το ένα, ίσως, είναι σβησμένο για πάντα, το δίχως άλλο δεν με κάνουν μεγάλο πρίγκιπα... Και, ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, έκλαψε».

* * *







Αντίο,είπε η αλεπού.Και να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό:δε βλέπεις σωστά παρά με την καρδιά.
Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.
-Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια,
ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
-Είν'ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου,
που το κάνει να 'χει τόση σημασία.
-Είν'ο καιρός που έχασα
για το τριαντάφυλλό μου...είπε ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια,
είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις.
Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος
για ό,τι έχεις εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...
-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου...
Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται...