Yπάρχουν νύχτες
που οι λύκοι είναι σιωπηλοί
και μόνο το φεγγάρι
ουρλιάζει.
So it goes...

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Νικηφόρος Βρεττάκος – Η φιλοξενία


Γίνεται κάποτε να καλύπτει ο ένας άνθρωπος
τον άλλον με {φως}. Είναι το βλέμμα της αγάπης που έχει την αρχή του στο άπειρο.

Σχημάτιζε πάνω μου μιά σκέπη
το βλέμμα σου με κάτι κλαδιά φωτεινά,
απροσδιόριστα. (Δεν έβρισκε τρόπο,
θυρίδα να μπει, ο αέρας που φύσαγε).
Τόσο, που φεύγοντας, ένιωθα έπειτα
την {ανάγκη} να ειπώ, αν όχι με λέξεις,
μ’ ένα χαμόγελο, άυλο σχεδόν:

Ευχαριστώ
το βλέμμα {σου} για την φιλοξενία.

1 σχόλιο:

  1. la petite princesse de l obscurite et des erreurs6 Ιουλίου 2010 - 11:40 μ.μ.

    Έχω μεγάλες προσδοκιες στη
    ζωη μου


    Μα μεγαλύτερες είναι οι
    φιλοδοξίες μου


    Θα θελα να μουν

    συγγραφεας

    να περιγραφω με μυθιστορημα και λογια διαλεχτα


    την ομορφια σου


    θα θελα να μουν


    μουσικος....μελωδικό
    και τελεια

    το "ειναι" σου
    να ακουγόταν


    θα θελα αστερι να μουν

    να φωτιζω το δρομο σου...


    σιγουρια



    να μην χαθουν
    τα ονειρα σου..




    Θα θελα να ημουν σπουδαι

    για να πιστεψουν οι αλλοι
    αυτα

    που λεω

    Για σενα







    ΥΓ: εβρεθη "τυχαιως"
    ΥΓ2: χαρτακι

    ΥΓ3: trouver le pouvoir en vous

    ΑπάντησηΔιαγραφή