Νικος Καζαντζάκης - Ασκητική {απόσπασμα}

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν. 

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ' ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες. 

’Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;

Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές

-θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες -

ν’ απομείνεις μόνος

και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ,

με μοναχά τη δύναμή σου,

έναν  κ ό σ μ ο

που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου...

Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά;

Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ε υ θ ύ ν η

-Νικος Καζαντζάκης

Τι είναι αγάπη;
Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.
Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
Μα στην αγάπη είναι ένα.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.
Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ και εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.

Νικος Καζαντζάκης - -Απόσπασμα από Το Δεύτερο Χρέος, της Ασκητικής.

Περπατώ στ' αφρόχειλα της άβυσσος και τρέμω.
Δυό
φωνές μέσα μου παλεύουν.


Ο Νους: "Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο; Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν'αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου."

Μα μιά άλλη μέσα μου φωνή,ας την πούμε έχτη δύναμη,ας την πούμε
καρδιά,αντιστέκεται και φωνάζει:

"Όχι!Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου!Να σπας τα σύνορα!
Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λές: Θάνατος δεν υπάρχει!"