Αλκυόνη Παπαδάκη-ρίσκο

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;

Είσαι για ένα ρίσκο;

Θελω να μου υποσχεθείς

πως δε θα πάρεις

μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα χεις μαζί σου

προμήθειες και αποσκευές.

Πως δε θα γεμίσεις

το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας

στα φτερά των γλάρων.

Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας

το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω

όλο το γαλάζιο του πελάγου.

Όλο το χρυσαφι του ήλιου.

Όλο το ροζ του δειλινού.

Να χεις χρώματα πολλά

να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.

Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.

Να χεις πολλά.

Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε

τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα

και θα μπαλώσουμε τις τρύπες

που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας

στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.

Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;

Για ένα ρίσκο;

Αλκυονη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριού #2

- Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.
Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:
- Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου! ......................................................................................
«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε».

Το χρώμα του φεγγαριού -Αλκυόνη Παπαδάκη (#1)

{Ευτυχισμένες στιγμές}

-Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές? ρώτησε κείνο το βράδυ τ αστέρι.
Το δέντρ ομολις ειχε κλεισει τα βλεφαρα του να ξεκουραστεί. Κουνησε τα κλαδιά του και αποκρίθηκε λιγο νυσταγμενα.
-Όχι..οχι. Δεν ειναι τοσο σπανιες. Μονο που... Να, οι ανθρωποι κυνηφουν αυτες τις στιγμες με το μυαλο τους. Και αυτο ειναι, πως να το πω...υποθεση καρδιας.
-Πες μου καποιες ευτυχισμενες στιγμες.
-Ασε με τωρα , νυστάζω.
-Πες μου, επεμενε τ αστέρι. Πες μου μερικές.
-Ενα παξιμαδακι κανελας στα ζαρωμενα χερια της γιαγιας. Ενα ζεγαρι αθλητικα παπουτσια κατω απο το κρεβατι του Φωτη.Ενα κοχυλι στα ονειρα της Αγγελικής..Ενα φιογκάκι στο χρωμα του Φεγγαριου...
Καληνυχτα, νυσταζω πολυ αποψε.
-Πες μου ακομα μια ευτυχισμενη στιγμή.Κι υστερα θα σ αφησω να κοιμηθεις.
-Σ αγαπώ, πολυ!
-Καληνυχτα ! ειπε τ' αστερι τρισευτυχισμενο.
Κι εδωσε μια βουτιά και πιαστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριου.