ΑΠΟ ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ - Rainer Maria Rilke

Αν μόνο μια φορά το πάν απόλυτα σιωπούσε

Αν το τυχαίο και συμπτωματικό βουβαινόταν

Και το γέλιο το γειτονικό,

Αν ο θόρυβος των αισθήσεών μου ηρεμούσε,

Που τόσο μ’ εμποδίζει ν’ αγρυπνήσω.

*

με μια χιλιόμορφη σκέψη θα δυνόμουν ίσως

ως τα πέρατα σου να σε στοχαστώ

και ( μόνο όσο κρατά ένα χαμόγελο) να σε κρατήσω

σε κάθε ζωή για να σε χαρίσω

σαν ένα Ευχαριστώ..

Μη σηκωθείς
να κοιτάξεις απ' το παράθυρο.
Προς τι μιά κίνηση
αφού γνωρίζουμε;
Μονάχα για να ρυτιδώσεις
την ασάλευτη ώρα
και να σωπάσει επιτέλους
η σιωπή;

Η σιωπή φωνάζει
πιό βαθιά
η σιωπή προδίδει τα λόγια μας.

Γιάννης Ρίτσος, aαπό Εαρινή Συμφωνία

WILLIAM BUTLER YEATS Ο Τροχός

Μέσα στο καταχείμωνο την άνοιξη ποθούμε,
Κι όταν είναι άνοιξη εμείς ζητούμε καλοκαίρι,
Κι όταν τους φράχτες ξέχειλους από λουλούδια δούμε,
Λέμε πως του χειμώνα η εποχή δεν έχει ταίρι
Κι ύστερα τίποτ' άλλο δεν μας φαίνεται καλό
Η εποχή της άνοιξης να που μας λείπει πάλι -
Δεν ξέρουμε πως ό,τι ενοχλεί το αίμα το ζεστό
Είναι μονάχα ο πόθος για του τάφου την αγκάλη.

Βρεττάκος Νικηφόρος Ολυνυχτία

Δε με κατάλαβες,
όλη τη νύχτα ήμουνα πλάϊ σου,
προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,
πάλευα - όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δυο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.

Έπειτα βγήκα στον εξώστη
και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο.

WILLIAM BUTLER YEATS - Προσεύχεται για τα ουράνια, τα μεταξένια

Να χα τα ουράνια, τα μεταξένια,
από χρυσό κι ασήμι φως τα χιλιοκεντημένα,
και τα γαλάζια, τ' ανοιχτά και τα σκοτεινιασμένα,
με νύχτα, φως και με λυκόφως τα βαμμένα,


και να τα 'στρωνα κάτω απο τα πε΄λματά σου:
μα, είμαι φτωχός, αλλο δεν εχω απο τα όνειρά μου
για να διαβαίνεις τα στρωσα κάτω απο τα πέλματα σου
Πάτα απαλά, καλή μου , γιατί πατάς στα ονειρά μου.

Γιάννης Ρίτσος - Σκέψου .. κι εσύ να λείπεις

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,

και συ να λείπεις,

να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,

και συ να λείπεις,

να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,

και συ να λείπεις,

οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,

και συ να λείπεις,

Ενα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,

πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,

και συ να λείπεις,

Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει

η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,

δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,

και συ να λείπεις,

Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,

και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,

δυο κορμιά να παίρνονται,

και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,

και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα

κάτου απ' το χώμα,

κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει

Οταν η καρδιά σου,

που τόσο αγάπησε τον κόσμο,

θα 'χει λιώσει.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...

Εσύ, είσαι εδώ;; :$
8

Σπύρος Δόικας - Πόση μοναξιά

Πόση μοναξιά έχουν δει τα μάτια μου
πόση μοναξιά έχουν ακούσει τα αυτιά μου
πόση μοναξιά έχουν αγγίξει τα χέρια μου

ενώ οι μέρες περνούσαν σιωπηλά
και οι άνθρωποι βούιζαν γύρω μου σαν μελίσσια
και οι εποχές διαδέχονταν η μία την άλλη
χωρίς να αλλάζει ποτέ τίποτα

τόσο πολλή ήταν στη ζωή μου η μοναξιά
που σαν θα ’ρθει ο θάνατος
θα ’ναι γλυκός, σαν συντροφιά.

Μάνος Χατζιδάκις - Το νησί των συναισθημάτων

Kάπου/κάποτε έιχε γραφτεί..κάπου υπάρχει

Nazim Hikmet - Σε ονειρεύτηκα

Σε ονειρεύτηκα

Σε ονειρεύτηκα,

εμφανίστηκες πάνω στα κλαδιά

και πήγες προς το φεγγάρι

περπατώντας από σύννεφο σε σύννεφο

πήγαινες.. κι εγώ σ'ακολουθούσα

σταματούσες και σταμάταγα κι εγώ,

με κοίταγες, σε κοίταγα κι εγώ

σε κοίταγα και με κοίταγες κι εσύ

και μετά... όλα τέλειωσαν.

Σε ονειρεύτηκα.

Ναπολέων Λαπαθιώτης - Νυχτερινό

Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,

που λάμπει μεσ'τη νύχτα - τίποτ' άλλο.

Μια φωνή γρικιέται μέσ'το σάλο

και που σε λίγο παύει -τίποτ'άλλο.

Πέρα μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο

του καραβιού που φεύγει -τίποτ΄άλλο.

Και μόνον εν παράπονο μεγάλο

στα βάθη του μυαλού μου. -Τίποτ'άλλο.

Αλκυόνη Παπαδάκη-ρίσκο

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;

Είσαι για ένα ρίσκο;

Θελω να μου υποσχεθείς

πως δε θα πάρεις

μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα χεις μαζί σου

προμήθειες και αποσκευές.

Πως δε θα γεμίσεις

το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας

στα φτερά των γλάρων.

Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας

το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω

όλο το γαλάζιο του πελάγου.

Όλο το χρυσαφι του ήλιου.

Όλο το ροζ του δειλινού.

Να χεις χρώματα πολλά

να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.

Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.

Να χεις πολλά.

Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε

τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα

και θα μπαλώσουμε τις τρύπες

που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας

στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.

Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;

Για ένα ρίσκο;

Γιάννης Ρίτσος - Επιλογικό

"θα θελα ακόμα μια φορά
με το λεπτό δρεπανάκι του φεγγαριού.."*

*"-Kοίτα το σου χαμογελά...
-....
-...."

Robert Schumann..

Ο Μπαχ μπορεί να καθυστερεί να εκδόσει το τελευταίο του κονσέρτο (;;;) , όμως ένας άλλος κυριούλης διεμήνυσε...............

Aγαπημένη μου,
έκλαψα από χαρά
στη σκέψη ότι είσαι δική μου,
και συχνά αναρωτιέμαι
άν πράγματι το αξίζω..
Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί
ότι σε κανενός ανθρώπου
την καρδιά και το νου
δεν χωράνε τόσα πράγματα
σε μια μονάχα μέρα...
Αλλά πόσο ήμουν ευτιχισμένος
χθες και προχθές!
Στα γράμματά σου αιωρείτο
ένα τόσο ευγενικό πνεύμα
πίστη και θησαυρός αγάπης!
Τι δεν θα'κανα για την Αγάπη σου!

Αυτό το έστειλε , στην Clara Shumann, κάποτε, όταν θα ήταν ΚΑΠΟΥ μακρυά της...

ΥΓ: Αυτό μου κόλλησε...ίσως να είναι λόγο ώρας.. $$ ..

Κική Δημουλά - Γράμμα

Ὁ ταχυδρόμος,
σέρνοντας στὰ βήματά του τὴν ἐλπίδα μου
μοῦ ῾φερε καὶ σήμερα ἕνα φάκελο
μὲ τὴ σιωπή σου.
Τὸ ὄνομά μου γραμμένο ἀπ᾿ ἔξω μὲ λήθη.
Ἡ διεύθυνσή μου ἕνας ἀνύπαρκτος δρόμος.
Ὅμως ὁ ταχυδρόμος
τὸν βρῆκε ἀποσυρμένο στὴ μορφή μου,
κοιτώντας τὰ παράθυρα ποὺ ἔσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τὰ χέρια μου
ποὺ ἔπλαθαν κιόλας μιὰ ἀπάντηση.
Θὰ τὸν ἀνοίξω μὲ τὴν καρτερία μου
καὶ θὰ ξεσηκώσω μὲ τὴ μελαγχολία μου
τ᾿ ἄγραφά σου.
Κι αὔριο θὰ σοῦ ἀπαντήσω
στέλνοντάς σου μιὰ φωτογραφία μου.
Στὸ πέτο θὰ ἔχω σπασμένα τριφύλλια,
στὸ στῆθος σκαμμένο
τὸ μενταγιὸν τῆς συντριβῆς.
Καὶ στ᾿ αὐτιά μου θὰ κρεμάσω-συλλογίσου-
τὴ σιωπή σου.

,

Paul Eluard - Fertile Eyes

Fertile Eyes
No one can know me more
More than you know me

Your eyes in which we sleep
The two of them
Have cast a spell on my male orbs
Greater than worldly nights

Your eyes where I voyage
Have given the road-signs
Directions detached from the earth

In your eyes those that show us
Our infinite solitude
Is no more than they think exists

No one can know me more
More than you know me.

Οδυσσέας Ελύτης - Μονόγραμμα

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

{...}

Lunapiena - Πως σ'αγαπώ...

*Εβρέθη σε ένα πολύ χαριτωμένο ιστολόγιο,

Σ'αγαπώ όπως αγαπάς
ένα λουλούδι
με λεπτότητα κι ευαισθησία,
για το άρωμα της ψυχής σου...

Σ'αγαπώ, όπως αγαπάς
μια πεταλούδα... με απόγνωση,
θαυμάζοντας τα χρώματά της
και τον τρόπο της να πετά,
φλερτάροντας με τ'άνθη
της καρδιά σου.

Σ'αγαπώ όπως αγαπάς τ'αηδόνι...
και χάνομαι
στη γλυκύτητα της φωνής σου.

Σ' αγαπώ όπως αγαπάς
την έναστρη νύχτα.. ονειρεύοντας.

Σ'αγαπώ, όπως αγαπάς
το λιβάδι.. με ηρεμία.

Σ'αγαπώ όπως αγαπάς..
ένα θεό.. με ελπίδα.

Σ' αγαπώ όπως αγαπάς
έναν άνθρωπο.. μ'εμπιστοσύνη.

Σ' αγαπώ όπως αγαπάς
μια υπόσχεση.... μυστικά.

Σ'αγαπώ, με ένα έρωτα τρυφερό
γλυκό και γεμάτο φροντίδα,
με πάθος και επιθυμία.

Σ'αγαπώ όπως αγαπάς τη γή
όπως αγαπάς τον αέρα.

Σ'αγαπώ όπως αγαπάς τη θάλασσα
και το γαλάζιο τ'ουρανού...
με μια αγάπη
που πλημυρίζει τη καρδιά..

Σ'αγαπώ κι όλα τριγύρω μου
γαλάζια γίνονται, φωτεινά
σαν της καρδιάς σου την ματιά...
και τραγουδούν τα χείλη.

Σιωπή , σαν άκουσμα μακρινό ..δίπλα μου

(Να)μιλάμε...
χωρίς να'χουμε να πούμε τίποτα,
μοιράζοντας στη σιωπή
τις ανάγκες της ψυχής
δίνοντας φωνή στις βαθειές ρυτίδες
στα ματόκλαδα,
και στις γωνίες των χειλιών,
(Να) μιλάμε...
αγγίζοντας τα δαχτυλά μας
(Να) σιωπούμε,
σφίγγοντας τα χέρια μας.

-Paul Eluard

Είμαι χάλια απόψε... Ναι χάλια.
ΜΕινε μαζί μου.
Μίλα μου..
γιατί ποτέ δεν μου μιλάς?
Μίλα...
Ποιές να'ναι οι σκέψεις σου
Τι σκέφτεσαι? Τι....
Δεν γνωρίζω ποτέ τι σκέφτεσαι.
Σκέψου το.

-T. S. Elliot

Γιώργος Μακρής - Εμείς οι λιγοι

Είμαστε εμείς οι {ονειροπαρμένοι} {τρελλοί} της γης

με τη {φλογισμένη} καρδιά και τα έξαλλα μάτια.

Είμαστε οι {αλύτρωτοι στοχαστές} και οι τραγικοί ερωτευμένοι.

Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

κι ολούθε μας κυνηγά το {όραμα του απείρου}.

Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.

Εμείς ερωτευθήκαμε την {ουσία} του {είναι} μας

και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.

Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.

Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’

αυτόν τον κόσμο

Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του {Xάους}.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης - Θά ῾ρθει μιὰ μέρα

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ {σιωπή} μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι {ὄμορφη}, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε ΚΑΠΟΥ, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς {ταξιδέψαμε}.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
{ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.}
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.