Ίσως πρέπει να στο πω
ίσως να μην πρέπει πια
μας κοιτάζανε σκιές
που χορεύαν ψιθυρίζοντας

Μόνο Αυτό

..σ' είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο
και γούσταρα λόγω τιμής
σ' έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις
να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια
σ' έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις
τα 'χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια.
Σ' είδα να μου χτυπάς την πλάτη και να φεύγεις
να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις
σ' έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ' αποφεύγεις

{στην αρχή μου φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις}

με την πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί


..


Ρε, δε με νοιάζει από που 'ρθες σου λέω
κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί
στον ουρανό ν' ανέβω και να τα λέω
πάω στοίχημα πως θα 'σαι και εκεί
Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ' έστειλε, τι θες
ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη,
εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές
σ' ένα φύλακα άγγελο αλήτη...

..


{Δε σ' έχω πιάσει πάνω απ' άλλους να θέλεις ν' ακουστείς,
όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας
δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς
τότε κουλάρεις ξανά και στο τοίχο ακουμπάς..}

..

Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή,
ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο
υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή,
ποιο θα τους διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο
υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι
θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη
μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι
και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει
Μου 'παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα
τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε
τους είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα
κάποιος τους είπε πως ο αλήτης χάθηκε
εγώ όμως ξέρω...

Active Member-Φυλακας Άγγελος

Active Member -Το τίποτα (μέρος προσβάσιμο.)

Και να, αυτή η μαυρίλα που με ντύνει,
απόψε μήνυμα αισιόδοξο αφήνει·
ότι αφού γυάλισες πάτο πιο κάτω δεν έχει
- να μη σ’ αγχώνει και το αύριο και σε τρέχει.
Grande finale λίγο πριν πέσει στο έργο αυλαία,
υποκλίσου στραβάδι με τη χεσμένη σκελέα,
τέλος με κεφαλαία, και της ντροπής το άγημα
σου αποδίδει τιμές για της ζωής το τράβηγμα
αναγνωρίζοντάς σου με περηφάνια και στόμφο
ότι ήσουν στον προθάλαμο για τον κακό σου ψόφο.
Είδες πολλά και πέρασες, ήσουνα νιος και γέρασες,
ό,τι ήξερες το ξέρασες, όλους τους ξεπέρασες.
Τί τυχερή που είναι η γενιά σου - γλίτωσε τ’ αγγάρεμα,
ν’ αφήσει κάτι για μετά κι είναι στο κωλοβάρεμα,
στο κωλοδώσιμο και στο κωλοφτιάξιμο
και κατέληξε στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.

Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
μείνε μ’ αυτό της ντροπής το παράσημο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
είσαι στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.

Ο δρόμος που σε πάει στους γκρεμούς και στ’ ανάθεμα
ξεκινάει από παντού και το δικό σου πάθημα
με γεια σου, κι άντε γεια σου τώρα.
Εκεί στο τίποτα κατέληξες με φόρα
ασυγκράτητη· γι’ αυτή την πρώτη σου κρυάδα
λες πως φταίει η μαργαρίτα σου η αμάδητη η ρημάδα,
κι αφού έτσι λες μπορεί και έτσι να ’ναι.
Ρίχτο στην τύχη κι από δω κι άλλοι πάνε.
Ο χρόνος έσπειρε στον δρόμο που ανέβαινες σαράκι,
εσύ κατάπινες τις αντιρρήσεις σου φαρμάκι
κι εγώ απ’ την άλλη σε κοιτάζω και με τρώει
που με αφέλεια μετράς τη σκιά σου για μπόι.
Κι έτσι σιγά σιγά με το καιρό ή και πιο γρήγορα
βρήκες κατήφορο και πήγες βουρ στα σίγουρα.
Μηδενικό σου φορέσαν παράσημο
κι αφού πατώνεις μέρος προσβάσιμο.

Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
μείνε μ’ αυτό της ντροπής το παράσημο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
είσαι στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·

μην περιμένεις το φώτο φίνις.
Έχεις χάσει, καημένε, και πάει…

Έψαχνες στο τίποτα να βρεις
κι όλα τ’ ανώφελα της γης είχες μαζί σου.
Ήθελες τον κόσμο να καταπιείς,

χωρίς τίποτα να δεις στη χώνεψή σου.
Έγινες ήρωας διαφανής
που κατάφερες να βρεις χαρά στον πάτο.
Μέχρι εδώ, καημένε, ήταν· δε πάει πιο κάτω.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Άυπνη πόλη

Όνειρο η ζωή δεν είναι
Κι όποιος πόνεσε στον πόνο
Πάντοτε θε να πονάει
Κι όποιος θάνατο φοβάται
Θα τον κουβαλά στους ώμους
Ψέμα είναι πως κοιμούνται
Στ' ουρανού τα φυλλοκάρδια
Ούτε ένας δε σταλιάζει
Μα αν κανείς τα μάτια κλείσει
Μαστιγώστε τον αδέρφια
Μαστιγώστε τον για να 'χει
Να 'χει ορθάνοιχτα τα μάτια
Και φλεγόμενες πληγές
Κανείς στον κόσμο δεν κοιμάται
Ούτε ένας δεν κοιμάται

Αλκίνοος Ιωαννίδης- όσα η αγάπη ονειρεύεται

Παίρνω απόσταση απ' το χθες
να' ρθούνε κι άλλες εποχές.
Να'ρθουνε λύπες και χαρές
καινούριες να σου τις χαρίσω.

Παίρνω απόσταση απ' το χθές
για να μπορέσω να με θες.
Να βρω τραγούδια, μουσικές καινούργιες
να σου τραγουδήσω.

Έλα μη μου καίγεσαι,
θα σου χαρίσω ό,τι θες.
Έλα μη μου καίγεσαι,
όλα μου τ'αύριο και τα χθες
στο τώρα θα τα κλείσω.

Όσα η αγάπη ονειρεύεται,
τα αφήνει όνειρα η ζωή.
Μα όποιος στ'αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον {πόνο} {προσευχή},
βαρκούλα κάνει το {φιλί}
και {ξενιτεύεται}.

Παίρνω απόσταση άμα θες
κι από τις πρώτες μας ματιές,
για να μπορέσω με γητειές
καινούργιες να στις ξαναδώσω.

Βρίσκω στον έρωτα γιατριές
να τον γιατρέψω απ' τις πληγές
και στολισμένο χαρακιές
καινούριες να τον ξανανιώσω.

Έλα μη μου καίγεσαι,
θα σου χαρίσω ό,τι θες
Έλα μη μου καίγεσαι,
όλα μου τ'αύριο και τα χθές
στο τώρα θα τα κλείσω

Όσα η αγάπη ονειρεύεται,
τα αφήνει όνειρα η ζωή.
Μα όποιος στ'αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλι
και ξενιτεύεται.

Μπάμπης Στόκας ~ Κ Α Π Ο Υ υπάρχει ένα νησί

Δεν είν' αλήθεια μες στη Γη
πως δεν υπάρχει ένα νησί να πάμε οι δυο μας
{ ΚΑΠΟΥ θα βρίσκεται για μας}
ένα νησί και μια γωνιά για{ τ' όνειρό } ΜΑΣ
κάπου υπάρχει το νησί που θα το ζήσουμε μαζί
κάπου υπάρχει
ίσως να το 'χουν μυστικό
κι ίσως γι' αυτό και δεν μπορώ να βρω στο χάρτη

κάπου υπάρχει ένα νησί
μόνο για μας στην οικουμένη
που 'χει την άμμο του χρυσή
τη θάλασσά του αγιασμένη
κάπου υπάρχει ένα νησί
χωρίς κακούς, μην αμφιβάλλεις
δεν λέω λόγια της στιγμής
κι αυτά που λεν' της παραζάλης

δεν χάθηκαν όλα για μας
κι αφού μ' ελπίδες πολεμάς κάτι θα δείξει
όλα είναι θέμα τακτικής
να δεις της μοίρας το χαρτί που θα σ' αγγίξει
ΚΑΠΟΥ υπάρχει ένα νησί
που στο χρωστώ κάποια στιγμή σαν παιχνιδάκι
να παίξεις σαν μικρό παιδί
και να ξεχάσεις πως στη Γη υπάρχουν δράκοι

..Ομορφα τα ανειπωτα για ...

Δημήτρης Ζερβουδάκης - Τα ανείπωτα



Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε
Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε
Στη λησμονιά σε πάνε…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Και τα χαράματα σαν ’ρθει.. με μια λαχτάρα η προσμονή
Θα’ναι μι’ αλλόκοτη χαρά, θα γίνει δίψα και φωτιά..
Θα’ναι μι’αλλόκοτη χαρά…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Απόψε, μη χαθείς…

Sadahzinia - Μη κλαις

Μη κλαις· σιγοτραγούδα πρώτα,

μπροστά σ’ αυτή τη βαριά, κλειδωμένη πόρτα.

Έχει χορτάσει από δάκρυα το πλατύ της πεζούλι,

έχει πιει αγάπες, στιγμές και μεδούλι.

Μικρούλι, μη χτυπας, δε θα σου ανοίξει ποτέ πια κανείς,

τι κι αν μπορείς, πάντα είναι αργά και νωρίς

να τους πεις τα μυστικά σου και τα δικά σου·

πάρε πινέλα, χρώματα, ζωγράφισέ τα φτερά σου

και πέτα πάνω από κάμπους μέσα σε κήπο κρυφό

σα περιστέρι ραμμένο στο ρούχο σα φυλαχτό,

φτιάξε στεφάνι στα μαλλιά κόκκινη ζίνια,

πίσω απ’τη πόρτα όλου του κόσμου να ξορκίσεις την ασκήμια.

Φτάσε εκεί που δε μπορείς ούτε στα όνειρά σου,

απ’ τον αέρα πιάσου, τάξε τα δάκρυά σου

να μη βαρύνουνε ποτέ το πέταγμά σου

και χίλια γέλια σου σκόρπα στο πέρασμά σου

να φτάσουν σ’ εκείνους που ταξιδεύουνε κοντά με σένα

κι εμένα ­- μια άκρη ασημένια για στέμμα

να ’χεις για ήλιο και φεγγάρι και παρέα.

Μη κλαις, πρώτη φορά και τελευταία.

Μη κλαις, αυτή η πόρτα δεν ανοίγει, αν τραγουδάς τα όνειρά σου.

Μη κλαις, πάντα ήμασταν λίγοι, άνοιξε τα φτερα σου.

Μη κλαις, πέτα σ’ απέραντους κάμπους σαν να ’ναι η πρώτη φορά.

Μη κλαις, κι αν ανταμώσεις κάποιους, βάφτισέ τους ξανά..

Μη κλαις, μικρό μου, έχεις απάνω σου τους ήχους

και δες που έχεις τις λέξεις όλες και τους στίχους

για να φτιάξεις τραγούδι σα μπερδεμένο γλωσσοδέτη

στους πολλούς κι εσύ μονάχη μείνε, σκέτη.

Εδώ τριγύρω, έτσι κι αλλιώς, πάντα ήμασταν λίγοι

κι η φωνή μας ξανεμίζεται, μα πίσω καταλήγει

πάλι σ’ έμας, γι’ αυτό μη κλαις, βαφτισέ μας ξανά,

καινούρια ονόματα, καινούρια λόγια απλά

δώσε· άπλωσ’ τα χέρια - ένα γεφύρι από φτερά -

πέρνα κι απέναντι, για λίγο πάτα στεριά.

Κι αν τελικά τη πόρτα ανοίξεις μ’ όσα λες,

μη δουν μονάχα στα μάτια σου πως κλαις.

Ειν’ η ζωή σα πριγκιπέσσα σε παλιό παραμύθι

που σας το λένε οι ηλίθιοι κουκί και ρεβύθι.

Γίνανε μύθοι οι ευτελείς, μη σας πείθει κανείς,

είσαι παιδί, έχεις γεννηθεί τα πιο όμορφά να χαρείς·

από νωρίς σ’ ανήκει ό,τι βρεις.

Γίνε τραγούδι πανέμορφο της γης.

Θα δεις· ό,τι καλό μοιραστείς, καλό ταξίδι κάνει,

πάντα είναι δίπλα σου το δρόμο δε χάνει.

Ασ’ τους να βιάζονται τόσο, αυτοί δε ξέρουνε πότε

ανατέλλει ο ήλιος και που πάει να χαθεί

ας τους να πνίγονται όλους σε πανάρχαιους ρόλους

και ο θεός τους για πάρτη τους έχει αγχωθεί,

γι’αυτό εσύ σιγά-σιγά ·

το πρώτο βήμα που θα κάνεις μπροστά κι αργά

είναι η αρχή για ένα ταξίδι σε κόσμο ολάνοιχτο,

κράτα το βλέμμα σου μπροστά κι ασάλευτο.

Κι όταν μυρίσεις γιασεμιά και μενεξέδες

θα ’ναι τα νιάτα σου δρομάκι σε μπαξέδες

κι έτσι το δάκρυ σου το καταχωνιασμένο

θ’ ανήκει πια στο κόσμο αυτό τον κουρασμένο.

{Επειδη ΤΙΠΟΤΑ δεν ειναι τυχαιο

Αφιερομένο..

Σ'Ευχαριστωω}

Sadahzina - Χρονορωγμή

Ήρθε το σούρουπο και μου ΄φερε παλιές μυρωδιές
και ξαναχάθηκα σε μια απ' του χρόνου μου τις ρωγμές
έγινα χθες, έγινα φωτιά και σκιές,
έγινα μπόρα και νερό στις νεραϊδοπηγές,
έγινα γυάλινη κούκλα και θλιμμένο λουλούδι
κι είμαι σαν δάκρυα στο πρώτο τραγούδι,
ανοιξιάτικο χνούδι σ' έναν απέραντο κήπο,
έγινα μάνα που ακούει απ' την κοιλιά τον πρώτο χτύπο
κι ας λείπω από κοντά σου όνειρό μου,
έχω μια ζωγραφιά για κόσμο ολάκερο δικό μου
πνιγμένο κακό μου,
σ' έφτιαξα γλάστρα για το βασιλικό μου
να σας ποτίζει αγκαλιασμένα η βροχή μου,
φωλιά να φτιάξει η ομορφιά στην αυλή μου
Στη γη μου να 'χουν τα πάντα φωνή,
να είναι ο ήλιος καμπάνα και το φεγγάρι σκοινί,
να κάνουν ταίρι όσα μισώ με όσα νομίζω σωστά
και να φάνε απ' το ίδιο πιάτο όσα ήταν πριν χωριστά
και όσοι σκοτώναν ο ένας τον άλλο
να 'χουν ταξίδι μπερδεμένο, δρόμο ατέλειωτο, μεγάλο.
Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί,
βάζω το βιος μου σ' ένα μουσικό κουτί
Τρέχω και πάω να κρυφτώ στη παλιά φυλλωσιά
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.

Κόψε μου λίγο απ' την αυλή γιασεμί,
και μια αγκαλιά απ' τη παλιά φυλλωσιά
στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά
Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό
δος μου νερό απ' τις νεραϊδοπηγές,
να πάει κάτω όλο μου το κακό,
μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές.

Έλα και πες δυο παραμύθια παλιά
εκείνα που λεγες τα βράδια σταλιά με σταλιά
κι όλο κοιμόμουν πριν να μάθω το τέλος,
πριν το στόχο βρει του πρίγκηπα το βέλος.
Έλα να ψάξουμε στου χρόνου τη γεμάτη σοφίτα,
κλείσε τα μάτια και μια ευχή ακόμα ζήτα,
πάνω στο δέντρο κλαδί με κλαδί
όπως χτυπάει η πένα πάντα στο ρυθμό τη χορδή.
Γιασεμί, ώσπου να 'ρθει η βροχή
να 'ναι αξημέρωτη η νύχτα που έχει παντού απλωθεί,
μαζί με τ' άρωμα τη μυρωδιά σου,
να ' ναι αβασίλευτη κι η μέρα ήλιε μου στη ποδιά σου.
Για λίγο στάσου, παράξενο αηδόνι
που μου σφυρίζεις τις λέξεις και ο στίχος τελειώνει
και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά
κι όσα απ' το κλάδεμα ξεθάρρεψαν και βγήκαν κλαδιά.
Μικρή ροδιά και μυγδαλιά,
βρεγμένο χώμα, χειμώνα σε μια ρίζα από ελιά,
σκυμένη ράχη, γέρικη πλάτη για συντροφιά·
πέφτει στη μάχη απόψε ακόμα άλλη μια αθώα γενιά.
Κι εμένα μ' έπιασε η νύχτα στης νεράιδας το φτερό,
μέσα απ' τα χέρια μου κυλάει της πηγής το νερό
ψιθυριστά μυστικά και κλειδωμένα,
μου πέρνουν κάτω το κακό μέσα στη στέρνα

B.D.FOXMOOR Θα 'χω φύγει μακριά

Δε μετάνιωσα ποτέ για όσα άφησα να φύγουν,
πες μου ρε φίλε τότε, γιατί στιγμές μου με πνίγουν;
Δεν άπλωσα το χέρι σ' όσα μ' είχαν προδώσει,
ούτε ζήτησα απ' το παρελθόν ποτέ να με γλιτώσει.

Έστηνα πάντα την τύχη μου στα ραντεβού μας
εγώ κι οι στίχοι μου δεν είχαμε ποτέ το νου μας.
{Χαρίζαμε ελπίδα, ενώ φαινόταν η παγίδα}
φτιάξαμε ουρανό, στη σκηνή κάθε σανίδα.
Για να νοιώθουν {αστέρια} όλοι όσοι πατάνε
να φεύγουνε γι'αλλού όσο τραγουδάνε..

Κι εσύ ψυχή μου, με ρωτάς για ποιόν ακόμα φωνάζω;
Για ποιόν γελάω δυνατά και ποιόν τρομάζω;
Για ποιόν λαό; Για ποιόν θεό; Για ποιούς αγώνες;
Για ποιά αδέλφια; Ποιούς χειμώνες; Ποιές εικόνες;

Τι να τα κάνω όλα αυτά, που φτύσαν πάνω στ' ονειρό μου;
αυτά που αποτελειώσανε το Λαβωμένο Ξωτικό μου...

Κι όσα με ξενερώναν στο μεθύσι μου πάνω
σας τα κερνάω, {ξεθυμάνανε}.. τι να τα κάνω;

Καρδιά μου άλλαξες χρώμα, μπήκε νερό στο κρασί μου
στέλνεις το δάκρυ σου, στην πιο κρυφή πληγή μου.
Μα εγώ δε βγάζω μιλιά, ρίχνω χαστούκια στο χρόνο
για να τρέξει πιο πολύ, για μένα μόνο...

Να τελειώνω: Δε θέλω από κανένα γιατρειά,
Θέλω να φύγω μακρυά...

Βρήκα νερό στο κρασί μου, γι' αυτό δεν πίνω γουλιά.
Είναι κρυφή η πληγή μου, γι' αυτό δεν βγάζω {μιλιά}.
Βρήκα στο ψέμα μου αλήθεια, γι'αυτό το παίρνω αγκαλιά
και πρίν μου γίνει συνήθεια, θα'χω φύγει μακριά...

Και πάω στοίχημα από κει, δεν θ'ακούγονται οι φωνές
δεν θα πιάνουνε τόπο οι κατάρες κι οι ευχές.
Δεν θα γιορτάζει ο φόβος, με την λήθη στην άκρη
κάθε χαμένο {ελιγμό} μας και κάθε {άδικο δάκρυ}.

Δεν θα ψάχνω αγάπη σε μάτια τρομαγμένα
και για πρώτη φορά θα φταίω -μόνο εγώ- για μένα.
Θα κάνω πλάκα στο αιώνιο σοβαρό μου.
Θα στήνω φάρσα στο πιο μίζερο εγώ μου.

Θα το {βουλώνω}, τη σιωπή για ν'ακούω παντού
θα κρατάω λίγη ντροπή, δώρο του λυτρωμού
θα καλοπιάνω τις τύψεις, με ένα καινούριο μου λάθος
θα αφήνω ψέμα να μοιάζει με πάθος...

Και θα χαζεύω της {μοναξιάς τα καμώματα} δε θα γυρεύω {συντροφιά τα ξημερώματα}... Θα βάψω αλλιώς το γαλάζιο τ'ουρανού - εκεί πάνω, τώρα μου φαίνεται ότι φτάνω -{?????????}

Θα πάρω όμως μαζί μου, μια ανάσα φυλακτό
να μη μ' αφήσει κι από μένα να κρυφτώ
και πρίν το μίσος μου για πάντα κάπου αράξει
να αφήσω όπου πρέπει, όλα όσα έχω τάξει.

Γιατί δεν έβαλα ποτέ στο κρασί μου νερό
και -ευτυχώς- δεν ξεχνάω με τον καιρό...

Λέω πριν φύγω, την πιο κρυφή πληγή μου
να την εγειάνω, να μην την σέρνω έτσι μαζί μου...

~>Deja vu<~